Ο πιο επικίνδυνος εθισμός, είναι στον άνθρωπό σου!

Γράφει η Ειρήνη Τσικρίκα

Κάθε άνθρωπος εθίζεται σε κάτι. Αυτός που δηλώνει πλήρη απάθεια σε οτιδήποτε, κοροϊδεύει πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό. Υπάρχει λοιπόν, μεγάλη γκάμα εθισμών για κάθε όν αυτού του πλανήτη. Έτσι, εμείς οι άνθρωποι βιώνουμε τον εθισμό στο αλκοόλ, στη νικοτίνη, στο φαγητό, στα ψώνια, στις παράνομες ουσίες, κοκ. Καθένας εκεί έξω έχει εθιστεί σε κάτι. Όμως, τί συμβαίνει άραγε, όταν αυτό το “κάτι”, μετατρέπεται σε “κάποιον”;

Υπάρχει τέτοιου είδους εθισμός;;
Η απάντηση μου; ΝΑΙ! Χειρότερη εξάρτηση από έναν άνθρωπο, δεν αποκτάς με κανένα ναρκωτικό και κανένα τσιγάρο. Η δράση αυτών άλλωστε, είναι προσωρινή και κάποια στιγμή μπορείς, (έστω και με υπεράνθρωπες προσπάθειες), να τη διακόψεις.
Τα δεσμά που σε δένουν με έναν άνθρωπο όμως; Πώς τα κόβεις;
Σαν τα πετραδάκια του ψηφιδωτού είναι ο άνθρωπος….το καθένα κράτα μέσα στην ατέλεια του το δικό του χρώμα και σχήμα. Το ένα συμπληρώνει το άλλο και όλα μαζί το σύνολο, όπου καθένα έχει τη ξεχωριστή του θέση και αξία. Το ένα, είναι αδύνατο, να αντικαταστήσει, το άλλο. Συνεπώς, σαν τα πετραδάκια του ψηφιδωτού προσκολλάται και ο ένας άνθρωπος, στον άλλον και όταν η προσκόλληση αυτή έχει την κατάλληλη βάση και γερά υλικά, δε μπορεί να αντικατασταθεί. Το αποτέλεσμα; Ο εθισμός! Εθίζεσαι στον άλλο, γίνεται ένα και το αυτό σου. Εθίζεσαι στην ύπαρξη του και μόνο.
Δε ξέρω πόσοι από εσάς έχετε, ή ειχατε βιώσει έναν τέτοιον εθισμό, εγώ πάντως, δηλώνω, άν όχι ναρκομανής τότε, ανθρωπομανής.
Ναι. Εχω μανία με έναν άνθρωπο. Εκείνον…
Τον βλέπω σκεπτικό να παίρνει τζούρες από το τσιγάρο του, αυτό το ρημάδι το τσιγάρο που δε λέει να κόψει και που γεμίζει μονάχα με πίσσα τους πνεύμονες του λίγο-λίγο, κάθε μέρα και σκέφτομαι.. Πόσο θα ήθελα να γίνω αυτό το τσιγάρο ανάμεσα στα χείλη του. Ο δικός του μικρός και πολύτιμος εθισμός, που θα τον κουβαλάει συνέχεια στις τσέπες από τα πολυφορεμένα και ξεφτισμένα τζιν παντελόνια του. Που χωρίς αυτόν, δεν πάει πουθενά και που πάντα θυμάται να ανανεώσει τακτικά, μην τυχόν και ξεμείνει.
Τον κοιτάω πάλι. Μου χαμογελάει. Με αυτό το υπέροχο χαμόγελο, φουμάρει και εκπνέει καπνούς παντού τριγύρω, ντουμάνι γίναμε. Χαλάλι όμως. Ακόμη και την στιγμή που καπνίζει, είναι τόσο μα τόσο ελκυστικός. Δε ξέρω πώς, συγκρατώ τον εαυτό μου να μη τρέξω και σβήσω μονομιάς αυτό το τσιγάρο και τον αφήσω να παίρνει τζούρες μόνο από τα χείλη μου…
Εθισμός. Στο να τον χαζεύω, να του μιλάω, να τον ακούω, να τον μυρίζω.
Η μορφή του; η πιο ωραία. Τοπία ολόκληρα να είχα μπροστά στα μάτια μου, καλλιγραφικά, γεμάτο χρώματα και ήχους, αδιάφορα θα μου ήταν μπροστά στη δική του θέα. Βγαλμένος από τον παράδεισο.. Κυριολεκτικά.
Η φωνή του; Μια γλυκιά μελωδία ηχεί στα αυτιά μου, κάθε φορά που μιλάει. Τόσο γαλήνια, τόσο ήρεμη.
Ίσως φανεί λίγο κλισέ, ή και αποτροπιαστικό σε κάποιους, όμως έχω εθιστεί και στη μυρωδιά του. Λατρεύω το πώς μυρίζει! Μπορώ να μένω ώρες στην αγκαλιά του, να μυρίζω εκείνος και να χαίρομαι τόσο για αυτό μου το επίτευγμα.
Εθίστηκα ακόμη και στην αφή του. Ξέρετε τώρα.. Όταν ο άλλος, εντελώς αισθησιακά, σε αγγίζει σε κάποιο σημείο του κορμιού σου, απόκρυφο ή μή, και ξαφνικά λες πως  πάτησε κάποιον διακόπτη, ηλεκτρίζεσαι. Εγώ προσωπικά, σε ένα τέτοιο του άγγιγμα νιώθω να φλέγομαι από μια αόρατη φωτιά από την κορυφή ως τα νύχια. Ανάλογα το σημείο λοιπόν, ανεβαίνει και ο παλμός και ο ρυθμός και η ένταση της φωτιάς. Τσουρουφλίζομαι όταν το κορμί του έρχεται σε επαφή με το δικό μου. Νιώθω πως θα αρχίσω να σπαρταρώ σαν ψάρι σε λίγο, από την ένταση που υπάρχει μέσα μου.
Η απόλυτη νάρκωση; Ο ίδιος. Μα, μου είναι αδύνατον να βάλω το μυαλό μου σε μια τάξη, όταν εκείνος είναι τριγύρω!
Ακόμη και όταν κοιμάται, με αναστατώνει κάτι μέσα μου. Αχ, όταν τον χαζεύω να κοιμάται… Άραγε, υπάρχει πιο όμορφη εικόνα από αυτή που βλέπουν τώρα τα μάτια μου; Έχω έναν πανέμορφο άντρα μπροστά μου, που έχει αφεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα και μοιάζει με ένα αγγελικό πλάσμα! Είναι σχεδόν, τί σχεδόν; Χαράματα. Πέφτει ελάχιστο φώς στο χώρο, αλλά μπορώ να διακρίνω κάθε λεπτομέρεια επάνω του. Κοιμάται ημίγυμνος και αυτό με δελεάζει ακόμη περισσότερο, στο να γεμίσω όλο του το κορμί με φιλιά, όμως κοιμάται τόσο βαθιά, που δε θα καταλάβει τίποτα απολύτως.
Πόσο όμορφος…Πόσο γαλήνια και αρμονικά χαρακτηριστικά. Και αυτά του τα χείλη, μια κόλαση! Να τα ξεριζώσω από τη θέση τους θέλω. Βλέπω τη φλέβα στο λαιμό του να πάλλεται και ακούω πεντακάθαρα τους χτύπους της καρδιάς του. Χαλαρώνω και εύχομαι όλα τα βράδια, σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου, να ήταν έτσι. Ας πάθαινα και στερητικό σύνδρομο ύπνου, (αν υπάρχει κάτι τέτοιο), προκειμένου να τον χορτάσω λίγο.
Μα, τι στο καλό λέω;;; Πώς να τον χορτάσω; Χορταίνει το πρεζάκι το χασίσι ή το τσιγαριλίκι; Έτσι και εγώ. Ένα πρεζάκι. Βαράω πρέζες με την ύπαρξη του στη ζωή μου.
Αυτός είναι ο εθισμός σε ένα άτομο. Να αφοσιώνεσαι ολοκληρωτικά. Υπάρχεις μόνο για εκείνον και άν ήταν δυνατόν αυτό το άτομο να μετατρέπονταν σε ουσία, θα ήταν και η απόλυτη καταστροφή σου.
Δηλαδή, για εμένα, αυτό ακριβώς είναι… Η καταστροφή μου, με την πιο ωραία μορφή όμως.
@loveletters
Tags from the story
Written By
More from Labros

Παγκόσμιο δέος από την εμφάνιση της Παναγίας μπροστά σε 250.000 αυτόπτες μάρτυρες

Δεν πρέπει να πιστεύουμε ό,τι μας σερβίρουν, όταν όμως υπάρχουν καταγεγραμένα γεγονότα…...
Read More